“ႏွစ္ေပါင္း ၄၅ ႏွစ္တိုင္တိုင္ အိမ္ကိုျပန္မလာနိုင္ခဲ့ဘဲ ေတာႀကီးမ်က္မည္းမွာ အထီးက်န္ခဲ့ရတဲ့ဖခင္ကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ႔တဲ႔ သမီး”

သနားလိုက္တာဆရာမႀကီးရယ္ေရွ႕တန္းမွာက်ဆဳံးသြားတာကို မသိရတဲ့မိသားစုေတြအေတာ္မ်ားမယ္ထင္တယ္

အိမ္မက္မဟုတ္ခဲ့

ျမန္မာစကားပုံမွာ ေသေသာသူၾကာရင္ေမ့၊ ေပ်ာက္ေသာသူရွာရင္ေတြ႕။ အခုေတာ့ ၁၉၇၅ခုႏွစ္၊ဇန္နဝါရီလ(၂၅)ရက္ေန႔က ရွမ္းျပည္နယ္အေရွ႕ပိုင္း မိုင္းပ်ဥ္းၿမိဳ့နယ္အတြင္း ပြိဳင့္၆၃၀၃မွာ ဒဏ္ရာရၿပီး ပြိဳင့္၆၆၁၄မွာ က်ဆုံးခဲ့တဲ့ ဗိုလ္မွူး သီဟသူရ က်င္စံ ကို သူ႔သမီး က်ိဳင္းတုံတကၠသိုလ္ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ေဒၚစမ္းစမ္းမာက ရွာေတြ႕သြားၿပီ။က်ိဳင္းတုံသကၠသိုလ္ကို ရာထူးတိုးနဲ႔ ေျပာင္းလာခဲ့ရေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း ၄၅ႏွစ္တိုင္တိုင္ အိမ္ကိုျပန္မလာနိုင္ခဲ့ဘဲ ေတာႀကီးမ်က္မည္းမွာ အထီးက်န္ခဲ့ရတဲ့ဖခင္ကို ရွာေဖြဖို့ မက္ခဲ့တဲ့အိမ္မက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး ဝမ္းသာခဲ့ရ။ဖခင္ကို ျပန္မေခၚနိုင္မခ်င္း ဘယ္မွမေျပာင္းဆိုၿပီး ေရာက္ကတည္းက ၄ႏွစ္ေက်ာ္ ရွာခဲ့ေပမဲ့ နီးရက္နဲ႔ ေဝးခဲ့ရ။Covidကာလမွာ တာဝန္ကတစ္ဖက္၊ ျပည္ေတာ္ျပန္ေတြကို ခ်က္ေကၽြးဖို့ ပရဟိတတာဝန္ကို သူ႔တကၠသိုလ္က ဆရာ/ဆရာမ၊ဝန္ထမ္းေတြနဲ႔တာဝန္ယူၿပီး ဖခင္သတင္း နားစြင့္ေနခဲ့ရရွာတယ္။ တစ္ေန႔မွာ က်ိဳင္းတုံၿမိဳ့ ျပည္နယ္အားကစားကြင္းႀကီးမွာ ေရာက္လာမဲ့ ျပည္ေတာ္ျပန္ေတြကိုေစာင့္ရင္း သူ႔ဖခင္သတင္းေလးမ်ား သိရမလား ရင္ဖြင့္မိလိုက္တယ္။

ေမးပါမ်ားစကားရ၊ သြားပါမ်ား ခရီးေရာက္ဆိုသလို ျပည္ေတာ္ျပန္ေတြအတြက္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္စီစဥ္ေပးေရးမွာ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ ယကကအတြင္းေရးမွူး ဦးခင္ေမာင္တင့္ ၾကားလိုက္ရေတာ့ မိုင္းပ်ဥ္းမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္စဥ္ ၾကားဖူးတာေရာ၊ ရဲေဘာ္ရဲဘက္စိတ္ အျပည့္ရွိတာေရာ၊ ေလးစားရတဲ့ သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတာေရာ၊ အထူးသျဖင့္ ႏွစ္ေပါင္း ၄၅ႏွစ္တိုင္ေအာင္ မေမ့မေလ်ာ့ဘဲ ဖခင္ကို ရင္ထဲမွာ ေပြ႕ဖက္ထားနိုင္ခဲ့တဲ့ သမီးျဖစ္သူကို ေလးစားေသာအားျဖင့္ မိုင္းပ်ဥ္းက ရဲဘာ္ရဲဘက္ ျပည္သူ႔စစ္ေခါင္းေဆာင္ ဦးေမာင္တိုးကို ဖုန္းဆက္လိုက္ အကူအညီ ေတာင္းပါေတာ့တယ္။

ဒီေနရာမွာ ေျပာခ်င္တာက ကိုယ္ကသာ မေလ်ာ့ေသာ ဇြဲလုံ႔လနဲ႔ စိတ္အားထက္သန္မယ္၊ ရဲေဘာ္ရဲဘက္စိတ္ အျပည့္အဝရွိသူေတြနဲ႔ အခုလို ဆုံၾကရမယ္ဆိုရင္ ရည္မွန္းခ်က္ကို ေရာက္နိုင္တာပါပဲ။ ဦးေမာင္တိုးဆိုရင္လည္း ဦးခင္ေမာင္တင့္ အကူအညီ ေတာင္းခံမွုရယ္၊ ေတာင္ေၾကာတစ္ေလၽွာက္ သြားလာစဥ္မွာ အျမဲတန္းေတြ႕ေနရၿပီး ဂုဏ္ယူစြာ အေလးျပဳခဲ့ရတဲ့ ေက်ာက္တိုင္ေလးရယ္ကို ပိတိျဖစ္စြာနဲ႔ ခရီးၾကမ္း မေမာတမ္း သြားေရာက္ခဲ့ေလရဲ့။ဒီေက်ာက္တိုင္ေလးကို က်ဆုံးစဥ္က စိုက္ထူခဲ့တာမဟုတ္၊ က်ဆုံးၿပီး ေနာက္တစ္ႏွစ္ျဖစ္တဲ့ ၁၉၇၆ခုႏွစ္၊ဇန္နဝါလ ၄ ရက္ေန႔ လြတ္လပ္ေရးေန႔မွာ နိုင္ငံေတာ္ျပန္တမ္းနဲ႔ သီဟသူရဘြဲ႕ကို ေပးတာဆိုေတာ့ က်ဆုံးၿပီးေနာက္မွာမွ သစၥာရွိတဲ့၊ေလးစားၾကတဲ့၊ၾကည္ညိဳၾကတဲ့ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြ ေနာက္တစ္ခါလာၿပီး မွတ္မွတ္ရရ စိုက္ထူေပးခဲ့တာျဖစ္မယ္။ေအာ္ ေက်ာက္တိုင္ေလးရယ္၊ဖခင္ကိုခ်စ္တဲ့ သမီးရယ္၊ က်ိဳင္းတုံၿမိဳ့မိၿမိဳ့ဖ ဦးခင္ေမာင္တင့္ရယ္၊ ျပည္သူ႔စစ္ေခါင္းေဆာင္ ဦးေမာင္တိုးရယ္က ဗိုလ္မွူး သီဟသူရ က်င္စံ ရဲ့ အလိုေတာ္အရ ဆုံဆည္းမွုရယ္လား မသိနိုင္ေတာ့ၿပီ။အခုမွာေတာ့ က်ဆုံးေလၿပီးေသာ ဗိုလ္မွူး သီဟသူရ က်င္စံရဲ့ ေတာႀကီးမ်က္မည္း ပြိဳင့္ ၆၆၁၄က ေက်ာက္တိုင္ေလးအစား ခန္းနားတဲ့ဗိမာန္ လုပ္ေနၿပီဆိုတာရယ္၊ ၂၀၂၁ခုႏွစ္၊ဇန္နဝါရီလ ၂၅ ရက္ေန႔မွာ တပ္မေတာ္အခန္းအနားနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳသင္းၿဂိဳလ္မွာကို သိလိုက္ရေတာ့ စစ္သူရဲေကာင္းေတြကို ဘယ္သူမွ မေမ့ၾကပါဘူးဆိုတာ ယုံၾကည္ရင္း၊ ေက်းဇူးတင္ထိုက္သူအားလုံးကို ေလးစားလၽွက္

“ရန္သူကပင္ ​ေလးစားရေသာျမန္မာ့တပ္မေတာ္မွအရာ႐ွိတစ္ဦး ဗိုလ္မွူး သီဟသူရ က်င္စံ ”

ေျပာက္က်ားစစ္ဆင္ရာတြင္အလြန္ထူးခြၽန္သူ။မ်က္လံုးမ်က္ဖန္ေကာင္းေကာင္းဥပဓိ႐ုပ္လည္းေကာင္းမြန္သလိုလက္​ရဲဇက္​ရဲလည္း႐ွိသည္။သူက DSAအပတ္စဥ္(၅)ျမစ္ႀကီးနားသားသူ႔အပတ္စဥ္ထဲက အရာ႐ွ္ိေတြအတြက္ သူကစံျပသူရဲေကာင္း…ေျပာက္က်ားစစ္ပြဲေတြမွာ နတ္ဘုရား တစ္ပါးလိုအစြမ္းထက္သကဲ့သုိ့ သမား႐ိုးက်စစ္ပြဲတြင္လည္း သူရဲေကာင္းစစ္သည္တို႔၏လမ္းစဥ္ကိုလိုက္၍ ရြပ္ရြပ္ခြၽံခြၽံတိုက္ပြဲဝင္ခဲ့သည္။ကရင္ျပည္နယ္စစ္ဆင္ေရးမ်ားတြင္မူကား လက္သံေျပာင္စြာတ္ိုက္ကြက္ေဖာ္စစ္ကစားခဲ့သည္။သူ႔ကြန္မန္ဒိုတပ္သားမ်ားကိုတစ္ေယာက္မက်န္ ကရင္စကား၊ပအိုဝ့္စကားသင္ေစသည္။ တပ္မေတာ္ထုတ္ေတာစီးဖိနပ္မည္သည့္အခါမွမစ္ီး၊ ေျခညႇပ္ဖိနပ္သာစီးသည္။သူ႔ကြန္မန္ဒ္ိုတပ္သားမ်ားလည္းထိုနည္းလည္းေကာင္း..ေျခညႇပ္ဖိနပ္ကို ေ႐ွ႕ေနာက္သဲႀကိဳး လဲစီးသည္။ထို႔အတြက္သူတို႔သြားလာရာကို မည္သူမွမခန္႔မွန္းနိုင္…ကရင္ျပည္နယ္စစ္ဆင္ေရးအတြင္းတစ္ေနကုန္ လွ်ိဳထဲဝင္အိပ္ေနကာ ညေမွာင္ရီဖ်ိဳးဖ်မ​ွ ထြက္တိုက္တတ္သည္။ သူ႔ယူနီေဖာင္းမွာငေပြးယူနီေဖာင္း။ အဆင့္တံဆိပ္ႏွင့္ကိုင္ေဆာင္ေသာလက္နက္မွအစ ငေပြးတို႔လက္နက္မ်ားသာ။ ငေပြးတ္ုိ႔ကိုယ္တိုင္ပင္လွ်င္ သူ႔ကို မဆလတပ္မွ လင္းထင္အငယ္စားေလးဟူ၍ပင္ အခမဲ့ကင္ပြန္းတပ္ေပးခဲ့ၾကသည္အထိ သူ႔အစြမ္းကျကီးသည္။KNUတပ္မင္းလင္းထင္ကဲ့သို႔ပင္​ သူသည္လည္းWသံုးလံုးသမား။(သေဘာေပါက္….)လင္းထင္က သူပုန္းေအာင္းရာနံရံေပၚတြင္ေရးသားခဲ့သည့္စကားလံုးေလးေတြ႐ွိသည္။

” I like WOMAN, WISKEY and WAR.” ဟူ၍ပင္။

ဗိုလ္က်င္စံသည္လည္း လင္းထင္ကဲ့သို႔ပင္ အရက္ကိုႏို႔ရည္ကဲ့သို႔ သေဘာထားသည္။ တိုက္ပြဲတ္ိုင္းကို ဘဝတစ္ခုလိုသတ္မွတ္သည္။ ျမာကလည္းစြံသည္။(လကၡဏေဗဒအရသူ၏ေသာၾကာၿဂိဳလ္ခံုႏွင့္အဂၤါလြင္ျပင္ေပၚတြင္Starပါသည္။)သူ၏အရည္အခ်င္းတို႔အတြက္သူသည္နိင္ငံေတာ္တြင္ အသက္အငယ္ဆံုးႏွင့္ ဗိုလ္မႉးရာထူးကိုလ်င္ျမန္စြာ ထိုးတက္ခဲ့သူ။သူ႔အား ငေပြးတို႔က ကရင္ဘာသာႏွင့္ ကလိုးခလီး ဟူ၍ေခၚၾကသည္။ အနက္ကား..က်ည္ဆံဟူ၍ပင္။ဗိုလ္က်င္စံ၏မိခင္တပ္ရင္းကား တပ္မ(၇၇) တပ္မမႉး ဗိုလ္မႉးႀကီးတင့္ေဆြ ရတခတြင္ တိုင္းမႉးျဖစ္ေသာအခါ ရတခကြပ္ကြဲမႈေအာက္႐ွိ က်ိဳက္ထိုတပ္ရင္းသို႔ ဗကက်င္စံကို ေျပာင္းေရႊ႔ေခၚယူခဲ့သည္။က်ိဳက္ထိုေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဗိုလ္ႀကီးက်င္စံက သူ႔အေၾကာင္းျပခဲ့သည္။က်ိဳက္​ထီးရိုး ေတာင္ေပၚတြင္လုယက္ၿပီးျပန္လာေသာငေပြးတစ္သိုက္ကို လမ္းတြင္ျဖတ္တိုက္ကာ လက္စတံုးပစ္သည္။မ်ားမၾကာမီ KNUတပ္မဟာ(၁)မွဗိုလ္ႀကီးေစာလုပ္ႏွင့္ သူ႔အင္​အား၂၀ ကုိ L.R.P ျဖင့္ အၿပီးအျပတ္သုတ္သင္႐ွင္းလင္းသည္။ဤသို႔ျဖင့္ဗိုလ္က်င္စံ႐ွိရာအရပ္ႏွင့္မိုင္ႏွစ္ဆယ္အတြင္း မည္သည့္တပ္မွမဝင္ရ ဟူ၍ပင္ တပ္မဟာ(၁)မွ​ေခါင္းေဆာင္မ်ားအမိန္႔ထုတ္ရေလသည္။

ေနာက္ထပ္ သူလက္စြမ္းျပခဲ့သည္က KNUတပ္မဟာ(၂)တပ္မဟာမႉးဖားေရာ့၏စခန္း…ဗိုလ္​ႀကိီးက်င္စံက ေခ်မႈန္းေရးတပ္ခြဲကိုဦးစီး၍ ငေပြးယူနီေဖာင္းမ်ားကိုဝတ္ဆင္ကာ ကရင္စကား၊ ပအို႔ဝ္​စကားသာ ေျပာေသာ စစ္သည္ေလးဆယ္ေက်ာ္ႏွင့္နံနက္ ၀၄:၀၀နာရီတြင္ ေခ်မႈန္းေရးစစ္ေၾကာင္းစတင္ထြက္ခြာခဲ့ေလသည္။ယ-ရက္ ၀၉:၀၀နာရီတြင္ တပ္ရင္းမႉးထံသ္ုိ႔ ဗုိလ္က်င္စံ၏စက္သတင္းဝင္လာေလသည္…သတင္းကား က်ံဳတူးေရာက္ၿပီ..တစ္ေလာင္းတစ္လက္ရ..မိမိအက်အဆံုးမ႐ွိ..ေ႐ွ႕သို႔ခ်ီတက္မည္။ဟူ၍…နံနက္၀၇:၃၀နာရီတြင္ ဗိုလ္က်င္စံစစ္ေၾကာင္းမွေၾကးနန္းဝင္လာေလသည္…

သတင္းကား..

တပ္မဟာ၂ဌာနခ်ဳပ္​ ဖားေရာ့စခန္းႏွင့္ ေဆးရံုကို အလစ္အငိုက္ဝင္ေရာက္တိုက္ခိုက္သိမ္းပိုက္ၿပီးပါၿပီ..KNUမွဒုအရခဗ ၁ ၊ တကက ၁၊တသ ၅၊ လက္နက္ငယ္ ၇ လက္ႏွင့္ က်ည္​ဆံမ်ိဳးစုံ ၅၀၀၀၊ လူေနတဲ ႐ွစ္လံုး၊ ဆန္ဆီဆားငပိရိကၡာ ဂိုေဒါင္မ်ားသိမ္းဆည္းရမိပါသည္​….ဟူ၍ပင္။ဗိုလ္က်င္စံမွ ယင္းတိုက္ပြဲႏွင့္ပတ္သက္၍ ျပန္လည္႐ွင္းလင္းတင္ျပရာတြင္…

ယ-ရက္၊ ေန႔ ၀၄:၀၀ နာရီတြင္က်ံဳတူးရြာေျမာက္ဘက္လွ်ိဳၾကားထဲ႐ွိ တဲမ်ားကို႐ွင္းလင္းရာ ရန္သူ႔ပသစတစ္ဦးကုိ အ႐ွင္ပစ္ခတ္ဖမ္းဆ္ီးရမိေၾကာင္း။ ယင္းသံု႔ပန္းထံမွ တပ္မဟာ(၂)ေဆးရံုအေၾကာင္းသတင္းစစ္ခ်က္ရယူေၾကာင္း၊ ထို႔ေနာက္တစ္ေနကုန္လ်ွိဳထဲဆင္းအိပ္ေနေၾကာင္း၊ ညေမွာင္ရီၿဖိဳးအခ်ိန္မွထ၍ မိမိစစ္သည္မ်ားအား ပတ္တ္ီးမ်ားစည္းေစကာ အသင့္ယူေဆာင္လာေသာ မွင္နီမ်ားကိုပတ္တီးတြင္ဆြတ္၍လူနာေယာင္ေဆာင္ျပီး ေဆးရံု႐ွိရာသို႔ဦးးတည္ခ်ီတက္လာၾကေၾကာင္း၊ ​ေဆးရံု႐ွိလွ်င္ ဌာနခ်ဳပ္႐ွိမည္ဟူ၍ယူဆကာ ဌာနခ်ဳပ္ကိုအရင္သိမ္းရန္ျပင္ဆင္ေၾကာင္း၊ညတစ္ခ်ိန္လံုး ဌာနခ်ဳပ္နားတြင္ေစာင့္ဆိုင္းေနၿပီးမွ မိုးစရြာလာေသာမိုးေသာက္စတြင္ ဝင္ေရာက္ပစ္ခတ္သိမ္းပိုက္ၿပီး စခန္းတစ္ခုလံုးက္ုိ သိမ္းပိုက္ဖ်က္ဆီးကာ ဌာနခ်ဳပ္သို႔ျပန္လာေၾကာင္းတင္ျပသြားပါသည္။

ဗိုလ္က်င္စံကား ပြဲဦးထြက္တိုက္ပြဲမ်ားကတည္းက လက္စြာခဲ့သူေပ။

ဌာနခ်ဳပ္က်သည္ဆိုကတည္းက၊ ကရင္ငေပြးမ်ားကလည္း လက္တံု႔ျပန္ရန္ႀကိဳးစားသည္။ သို႔ေသာ္အရာမထင္…လွ်င္ျမန္ေသာဗိုလ္က်င္စံကသူတို႔ကုိ ျပန္လည္ခ်ံဳခိုသည္။တစ္​ခါတစ္​ရံ သူကိုယ္တိုင္ အဖမ္းခံရေယာင္ေဆာင္ကာ စခန္းထဲမွစိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ ထြက္လာေသာငေပြးတို႔ကို ေသြးေအးေအးႏွင့္သုတ္သင္တတ္သူ။သူကား တိုက္ပြဲတိုင္းတြင္ရက္စက္စြာ တိုက္ခိုက္တတ္သူ။တျဖည္​းျဖည္း သူ႔သတင္းကေက်ာ္ေစာလာသည္။ သူသည္ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္တြင္အသက္အငယ္ဆံုးေသာ ရာထူးအႀကီးဆံုးကိုရ႐ွိသူ၊ ရာထူးတိုးအျမန္ဆံုးေသာအရာ႐ွိတစ္ဦးျဖစ္လာသည္။ဗိုလ္က်င္စံကားတိုက္ေရးခိုက္ေရးတြင္ အလြန္ၾကမ္းၾကဳတ္သူတစ္ဦးျဖစ္သည္။ေနာက္ေတာ့ ရတခမွသံလြင္အေ႐ွ႕ျခမ္းသို႔ေျပာင္းသြားရသည္။သံလြင္အေ႐ွ႕ျခမ္းတြင္လည္းသူ၏တိုက္တိုင္းေအာင္ကြန္မန္ဒိုတိုက္ပြဲမ်ားျဖင့္လက္စြမ္းျပခဲ့သည္။ရန္သူကိုေတြ႔လွ်င္အျပတ္တိုက္ခိုက္ကာ တစ္ေယာက္မက်န္သုတ္သင္သည္။အမဲလိုက္မုဆိုးကဲ့သို႔ သူ၏တပ္ဖြဲ႔ဝင္မ်ားက မိမိသားေကာင္ကိုေျခရာခံသည္။ ဝိုင္းပတ္ေခ်မႉန္းသည္။၁၉၇၄ခုႏွစ္​၊ သနက(၁)တြင္ဗိုလ္မႉးဘဝႏွင့္တပ္ခြဲတစ္ခြဲကိုဦးေဆာင္ကာ မိုင္းပ်ဥ္းေျမာက္ဖက္႐ွိ ငွက္ဥငွက္ကာေဒသသို႔ ထိုးေဖာက္သည္။သူ႔တာဝန္ကား ရန္သူဗကပတပ္မဟာတစ္ခုေျမာက္ဘက္မွဆင္းလာသည္ဟူေသာသတင္းကိုေထာက္လွမ္းအတည္ျပဳရန္သာျဖစ္သည္။သူ႔တပ္ခြဲႏွင့္ရန္သူ႐ွိသည္ဟူေသာ ေတာင္ေၾကာကို႐ွင္းလင္းေနစဥ္ သက္ကယ္ေတာႀကီးထဲတြင္ရန္သူ႔တပ္ကို ႐ုတ္တရက္ေတြ႔လိုက္သည္။ ရန္သူကား တပ္မဟာတစ္ခုလံုးနီးနီး။သူ႔လက္ေအာက္မွအရာ႐ွိမ်ားက မိမိတို႔၏တာဝန္သည္ ​ေထာက္လွမ္းေရးတာဝန္သာျဖစ္၍ ​ေနရာသိလွ်င္ျပန္ၾကရန္တင္ျပသည္။ သို႔ေသာ္ဗိုလ္က်င္စံက လက္မခံ….“ငါ့ဘဝမွာရန္သူေတြ႔လို႔ မတိုက္ဘဲေ႐ွာင္ထြက္လာတာ တစ္ခါမွမ႐ွိခဲ့ဖူးဘူး။ ငါဒီတစ္ခါအတြက္နဲ႔ ငါ့နာမည္အပ်က္မခံႏိုင္ဘူး…တိုက္ကိုတိုက္မယ္…” ဟူ၍ျပန္ေျပာကာ တိုက္ရန္ျပင္သည္။ညအခ်ိန္႐ုတ္တရက္ဝင္တုိက္သျဖင့္ဗကပတို႔အထိနာကာ တပ္ပ်က္သည္။ ရန္သူဗကပေခါင္းေဆာင္ကိုအ႐ွင္ဖမ္းမိသည္။မိမိတို႔အင္အားနည္းမွန္းသ္ိသျဖင့္ ရန္သူက ဖိတိုက္ေသာအခါ ရန္သူဗကပေခါင္းေဆာင္ထြက္ေျပးရန္ႀကိဳးပမ္းသျဖင့္ ကြပ္မ်က္ပစ္ရသည္။

အင္ႏွင့္အားႏွင့္ဖိတက္လာေသာ လူလိႈင္းလံုးထိုးစစ္ေၾကာင့္ ဗိုလ္က်င္စံႏွင့္အဖြဲ႔ မိုးမလင္းခင္ ခြာစစ္ဆင္လာရသည္။ထိုခြာစစ္ဆင္ရာတြင္ ဗိုလ္က်င္စံသည္ သူကိုယ္တိုင္ ​ေနာက္ဆံုးမွေန၍ ဟန္႔စစ္ဆင္ခဲ့သည္။ရန္သူ႔က်ည္ဆံတစ္ခ်က္က သူ႔ေပါင္ကိုမွန္သည္။ ေနာက္ထပ္အဆုတ္တြင္ သူ႔အားလက္နက္ႀကီးက်ည္တိုက္႐ိုက္မွန္ကာ ဗိုလ္က်င္စံမွာ ေနရာတြင္ပင္က်ဆံုးခဲ့ရပါသည္။သူ၏အသက္မဲ့ေသာခႏၶာကိုယ္ကို သူခ်စ္ေသာရဲေဘာ္မ်ားက ပါေအာင္သယ္ဆုတ္ကာ မိုင္းပ်ဥ္းတြင္သၿဂႋဳလ္ခဲ့ပါသည္။သီဟသူရဘြဲ႔ရ႐ွိခဲ့သည္ကိုပင္မသိိနိင္ခဲ့…သူခ်စ္ေသာရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္အတူ သူ႔အသက္ကိုစြန္႔လႊတ္ရင္း အမိျမန္မာနိင္ငံအတြက္​ သူေပးဆပ္သြားခဲ့ေလသည္။ဗိုလ္က်င္စံက်ဆံုးျခင္းႏွင့္အတူ သံလြင္ျမစ္အေနာက္ျခမ္းမွ ရန္သူဗကပတို႔၏အႀကီးက်ယ္ဆံုးေသာ ထိုးစစ္တစ္ခု လံုးဝဥႆုံ က်ဆံုးသြားရေလသည္။ဗိုလ္က်င္စံက်ဆံုးသြားျခင္းသည္ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္အတြက္အားကိုးအားထားျပဳရေသာတပ္မႉးေကာင္းတစ္ေယာက္ဆံုး႐ႈံးရျခင္းပင္ျဖစ္ေပသည္။တစ္ဖက္မွျ႔ပန္လည္စဥ္းစားရလွ်င္ေျပာက္က်ားစစ္တြင္ကြၽမ္းက်င္​ကာ​ေခါင္​းမာလွေသာတပ္မႉးတစ္ဦးအား ေျပာက္က်ားစစ္ႏွင့္ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ေသာ ဗကပတို႔၏လူလိႈင္းလံုးစစ္ဆင္ေရးတိုက္ပြဲမ်ားႏွင့္ေတြ႔ၾကံဳေစေသာ အႀကီးအကဲတို႔၏ အမွားဟုဆိုရမည္ေလာ…ကြၽန္ေတာ္မဆံုးျဖတ္​တတ္။ကြၽန္ေတာ္သိသည္ကားဗိုလ္က်င္စံ..ဟူသည္ ရန္သူက သူ႔အမည္ၾကားရံုႏွင့္ ခပ္ေဝးေဝးကေ႐ွာင္ရေသာ၊ တပ္​မဟာတစ္ခုကို တပ္ခြဲတစ္ခုတည္းႏွင့္ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ကာ ရန္သူ႔စစ္ဗ်ဴဟာကို လံုးဝပ်က္သုဥ္းသြားေစေသာ အစြမ္း႐ွိသည့္ စစ္သည္တစ္ဦးသာျဖစ္ပါသည္။ေႏွာင္းလူငယ္တ္ုိ႔ ဗိုလ္က်င္စံကဲ့သို႔ေသာ အမိေျမအတြက္အသက္ေပးကာကြယ္ဝံ့သူမ်ားျဖစ္နိင္ၾကပါေစ။

​ေလးစားလ်က္(မင္းေမာ္)

အေၾကာင္းအရာမ်ားကိုထုတ္ယူရာတြင္ အဘေသာင္းေဝဦး၏”ရဲဝံံ့စြန္႔စားတကယ့္ကြန္မန္ဒိုမ်ား” စာအုပ္ကိုမွီျငမ္းပါသည္။လိုအပ္ခ်က္မ်ား႐ွိပါက ေလ့လာသူ က်ေနာ္၏အျပစ္သာျဖစ္ပါေၾကာင္း…

Credit to ဗုိလ္မႉးႀကီးေသာင္းေဝ(ၿငိမ္း)

UNICODE

သနားလိုက်တာဆရာမကြီးရယ်ရှေ့တန်းမှာကျဆုံးသွားတာကို မသိရတဲ့မိသားစုတွေအတော်များမယ်ထင်တယ်

အိမ်မက်မဟုတ်ခဲ့

မြန်မာစကားပုံမှာ သေသောသူကြာရင်မေ့၊ ပျောက်သောသူရှာရင်တွေ့။ အခုတော့ ၁၉၇၅ခုနှစ်၊ဇန်နဝါရီလ(၂၅)ရက်နေ့က ရှမ်းပြည်နယ်အရှေ့ပိုင်း မိုင်းပျဉ်းမြို့နယ်အတွင်း ပွိုင့်၆၃၀၃မှာ ဒဏ်ရာရပြီး ပွိုင့်၆၆၁၄မှာ ကျဆုံးခဲ့တဲ့ ဗိုလ်မှူး သီဟသူရ ကျင်စံ ကို သူ့သမီး ကျိုင်းတုံတက္ကသိုလ်ပါမောက္ခချုပ် ဒေါ်စမ်းစမ်းမာက ရှာတွေ့သွားပြီ။ကျိုင်းတုံသက္ကသိုလ်ကို ရာထူးတိုးနဲ့ ပြောင်းလာခဲ့ရတော့ နှစ်ပေါင်း ၄၅နှစ်တိုင်တိုင် အိမ်ကိုပြန်မလာနိုင်ခဲ့ဘဲ တောကြီးမျက်မည်းမှာ အထီးကျန်ခဲ့ရတဲ့ဖခင်ကို ရှာဖွေဖို့ မက်ခဲ့တဲ့အိမ်မက် အကောင်အထည်ဖော်တော့မယ်ဆိုပြီး ဝမ်းသာခဲ့ရ။ဖခင်ကို ပြန်မခေါ်နိုင်မချင်း ဘယ်မှမပြောင်းဆိုပြီး ရောက်ကတည်းက ၄နှစ်ကျော် ရှာခဲ့ပေမဲ့ နီးရက်နဲ့ ဝေးခဲ့ရ။Covidကာလမှာ တာဝန်ကတစ်ဖက်၊ ပြည်တော်ပြန်တွေကို ချက်ကျွေးဖို့ ပရဟိတတာဝန်ကို သူ့တက္ကသိုလ်က ဆရာ/ဆရာမ၊ဝန်ထမ်းတွေနဲ့တာဝန်ယူပြီး ဖခင်သတင်း နားစွင့်နေခဲ့ရရှာတယ်။ တစ်နေ့မှာ ကျိုင်းတုံမြို့ ပြည်နယ်အားကစားကွင်းကြီးမှာ ရောက်လာမဲ့ ပြည်တော်ပြန်တွေကိုစောင့်ရင်း သူ့ဖခင်သတင်းလေးများ သိရမလား ရင်ဖွင့်မိလိုက်တယ်။

မေးပါများစကားရ၊ သွားပါများ ခရီးရောက်ဆိုသလို ပြည်တော်ပြန်တွေအတွက် မော်တော်ယာဉ်စီစဉ်ပေးရေးမှာ ပါဝင်ဆောင်ရွက်နေတဲ့ ယကကအတွင်းရေးမှူး ဦးခင်မောင်တင့် ကြားလိုက်ရတော့ မိုင်းပျဉ်းမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ် ကြားဖူးတာရော၊ ရဲဘော်ရဲဘက်စိတ် အပြည့်ရှိတာရော၊ လေးစားရတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာရော၊ အထူးသဖြင့် နှစ်ပေါင်း ၄၅နှစ်တိုင်အောင် မမေ့မလျော့ဘဲ ဖခင်ကို ရင်ထဲမှာ ပွေ့ဖက်ထားနိုင်ခဲ့တဲ့ သမီးဖြစ်သူကို လေးစားသောအားဖြင့် မိုင်းပျဉ်းက ရဲဘာ်ရဲဘက် ပြည်သူ့စစ်ခေါင်းဆောင် ဦးမောင်တိုးကို ဖုန်းဆက်လိုက် အကူအညီ တောင်းပါတော့တယ်။

ဒီနေရာမှာ ပြောချင်တာက ကိုယ်ကသာ မလျော့သော ဇွဲလုံ့လနဲ့ စိတ်အားထက်သန်မယ်၊ ရဲဘော်ရဲဘက်စိတ် အပြည့်အဝရှိသူတွေနဲ့ အခုလို ဆုံကြရမယ်ဆိုရင် ရည်မှန်းချက်ကို ရောက်နိုင်တာပါပဲ။ ဦးမောင်တိုးဆိုရင်လည်း ဦးခင်မောင်တင့် အကူအညီ တောင်းခံမှုရယ်၊ တောင်ကြောတစ်လျှောက် သွားလာစဉ်မှာ အမြဲတန်းတွေ့နေရပြီး ဂုဏ်ယူစွာ အလေးပြုခဲ့ရတဲ့ ကျောက်တိုင်လေးရယ်ကို ပိတိဖြစ်စွာနဲ့ ခရီးကြမ်း မမောတမ်း သွားရောက်ခဲ့လေရဲ့။ဒီကျောက်တိုင်လေးကို ကျဆုံးစဉ်က စိုက်ထူခဲ့တာမဟုတ်၊ ကျဆုံးပြီး နောက်တစ်နှစ်ဖြစ်တဲ့ ၁၉၇၆ခုနှစ်၊ဇန်နဝါလ ၄ ရက်နေ့ လွတ်လပ်ရေးနေ့မှာ နိုင်ငံတော်ပြန်တမ်းနဲ့ သီဟသူရဘွဲ့ကို ပေးတာဆိုတော့ ကျဆုံးပြီးနောက်မှာမှ သစ္စာရှိတဲ့၊လေးစားကြတဲ့၊ကြည်ညိုကြတဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေ နောက်တစ်ခါလာပြီး မှတ်မှတ်ရရ စိုက်ထူပေးခဲ့တာဖြစ်မယ်။အော် ကျောက်တိုင်လေးရယ်၊ဖခင်ကိုချစ်တဲ့ သမီးရယ်၊ ကျိုင်းတုံမြို့မိမြို့ဖ ဦးခင်မောင်တင့်ရယ်၊ ပြည်သူ့စစ်ခေါင်းဆောင် ဦးမောင်တိုးရယ်က ဗိုလ်မှူး သီဟသူရ ကျင်စံ ရဲ့ အလိုတော်အရ ဆုံဆည်းမှုရယ်လား မသိနိုင်တော့ပြီ။အခုမှာတော့ ကျဆုံးလေပြီးသော ဗိုလ်မှူး သီဟသူရ ကျင်စံရဲ့ တောကြီးမျက်မည်း ပွိုင့် ၆၆၁၄က ကျောက်တိုင်လေးအစား ခန်းနားတဲ့ဗိမာန် လုပ်နေပြီဆိုတာရယ်၊ ၂၀၂၁ခုနှစ်၊ဇန်နဝါရီလ ၂၅ ရက်နေ့မှာ တပ်မတော်အခန်းအနားနဲ့ ဂုဏ်ပြုသင်းဂြိုလ်မှာကို သိလိုက်ရတော့ စစ်သူရဲကောင်းတွေကို ဘယ်သူမှ မမေ့ကြပါဘူးဆိုတာ ယုံကြည်ရင်း၊ ကျေးဇူးတင်ထိုက်သူအားလုံးကို လေးစားလျှက်

“ရန်သူကပင် လေးစားရသောမြန်မာ့တပ်မတော်မှအရာရှိတစ်ဦး ဗိုလ်မှူး သီဟသူရ ကျင်စံ ”

ပြောက်ကျားစစ်ဆင်ရာတွင်အလွန်ထူးချွန်သူ။မျက်လုံးမျက်ဖန်ကောင်းကောင်းဥပဓိရုပ်လည်းကောင်းမွန်သလိုလက်ရဲဇက်ရဲလည်းရှိသည်။သူက DSAအပတ်စဉ်(၅)မြစ်ကြီးနားသားသူ့အပတ်စဉ်ထဲက အရာရှိတွေအတွက် သူကစံပြသူရဲကောင်း…ပြောက်ကျားစစ်ပွဲတွေမှာ နတ်ဘုရား တစ်ပါးလိုအစွမ်းထက်သကဲ့သို့ သမားရိုးကျစစ်ပွဲတွင်လည်း သူရဲကောင်းစစ်သည်တို့၏လမ်းစဉ်ကိုလိုက်၍ ရွပ်ရွပ်ချွံချွံတိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည်။ကရင်ပြည်နယ်စစ်ဆင်ရေးများတွင်မူကား လက်သံပြောင်စွာတိုက်ကွက်ဖော်စစ်ကစားခဲ့သည်။သူ့ကွန်မန်ဒိုတပ်သားများကိုတစ်ယောက်မကျန် ကရင်စကား၊ပအိုဝ့်စကားသင်စေသည်။ တပ်မတော်ထုတ်တောစီးဖိနပ်မည်သည့်အခါမှမစ်ီး၊ ခြေညှပ်ဖိနပ်သာစီးသည်။သူ့ကွန်မန်ဒိုတပ်သားများလည်းထိုနည်းလည်းကောင်း..ခြေညှပ်ဖိနပ်ကို ရှေ့နောက်သဲကြိုး လဲစီးသည်။ထို့အတွက်သူတို့သွားလာရာကို မည်သူမှမခန့်မှန်းနိုင်…ကရင်ပြည်နယ်စစ်ဆင်ရေးအတွင်းတစ်နေကုန် လျှိုထဲဝင်အိပ်နေကာ ညမှောင်ရီဖျိုးဖျမှ ထွက်တိုက်တတ်သည်။ သူ့ယူနီဖောင်းမှာငပွေးယူနီဖောင်း။ အဆင့်တံဆိပ်နှင့်ကိုင်ဆောင်သောလက်နက်မှအစ ငပွေးတို့လက်နက်များသာ။ ငပွေးတို့ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူ့ကို မဆလတပ်မှ လင်းထင်အငယ်စားလေးဟူ၍ပင် အခမဲ့ကင်ပွန်းတပ်ပေးခဲ့ကြသည်အထိ သူ့အစွမ်းကကြီးသည်။KNUတပ်မင်းလင်းထင်ကဲ့သို့ပင် သူသည်လည်းWသုံးလုံးသမား။(သဘောပေါက်….)လင်းထင်က သူပုန်းအောင်းရာနံရံပေါ်တွင်ရေးသားခဲ့သည့်စကားလုံးလေးတွေရှိသည်။

” I like WOMAN, WISKEY and WAR.” ဟူ၍ပင်။

ဗိုလ်ကျင်စံသည်လည်း လင်းထင်ကဲ့သို့ပင် အရက်ကိုနို့ရည်ကဲ့သို့ သဘောထားသည်။ တိုက်ပွဲတိုင်းကို ဘဝတစ်ခုလိုသတ်မှတ်သည်။ မြာကလည်းစွံသည်။(လက္ခဏဗေဒအရသူ၏သောကြာဂြိုလ်ခုံနှင့်အင်္ဂါလွင်ပြင်ပေါ်တွင်Starပါသည်။)သူ၏အရည်အချင်းတို့အတွက်သူသည်နိင်ငံတော်တွင် အသက်အငယ်ဆုံးနှင့် ဗိုလ်မှူးရာထူးကိုလျင်မြန်စွာ ထိုးတက်ခဲ့သူ။သူ့အား ငပွေးတို့က ကရင်ဘာသာနှင့် ကလိုးခလီး ဟူ၍ခေါ်ကြသည်။ အနက်ကား..ကျည်ဆံဟူ၍ပင်။ဗိုလ်ကျင်စံ၏မိခင်တပ်ရင်းကား တပ်မ(၇၇) တပ်မမှူး ဗိုလ်မှူးကြီးတင့်ဆွေ ရတခတွင် တိုင်းမှူးဖြစ်သောအခါ ရတခကွပ်ကွဲမှုအောက်ရှိ ကျိုက်ထိုတပ်ရင်းသို့ ဗကကျင်စံကို ပြောင်းရွှေ့ခေါ်ယူခဲ့သည်။ကျိုက်ထိုရောက်ရောက်ချင်း ဗိုလ်ကြီးကျင်စံက သူ့အကြောင်းပြခဲ့သည်။ကျိုက်ထီးရိုး တောင်ပေါ်တွင်လုယက်ပြီးပြန်လာသောငပွေးတစ်သိုက်ကို လမ်းတွင်ဖြတ်တိုက်ကာ လက်စတုံးပစ်သည်။များမကြာမီ KNUတပ်မဟာ(၁)မှဗိုလ်ကြီးစောလုပ်နှင့် သူ့အင်အား၂၀ ကို L.R.P ဖြင့် အပြီးအပြတ်သုတ်သင်ရှင်းလင်းသည်။ဤသို့ဖြင့်ဗိုလ်ကျင်စံရှိရာအရပ်နှင့်မိုင်နှစ်ဆယ်အတွင်း မည်သည့်တပ်မှမဝင်ရ ဟူ၍ပင် တပ်မဟာ(၁)မှခေါင်းဆောင်များအမိန့်ထုတ်ရလေသည်။

နောက်ထပ် သူလက်စွမ်းပြခဲ့သည်က KNUတပ်မဟာ(၂)တပ်မဟာမှူးဖားရော့၏စခန်း…ဗိုလ်ကြီးကျင်စံက ချေမှုန်းရေးတပ်ခွဲကိုဦးစီး၍ ငပွေးယူနီဖောင်းများကိုဝတ်ဆင်ကာ ကရင်စကား၊ ပအို့ဝ်စကားသာ ပြောသော စစ်သည်လေးဆယ်ကျော်နှင့်နံနက် ၀၄:၀၀နာရီတွင် ချေမှုန်းရေးစစ်ကြောင်းစတင်ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။ယ-ရက် ၀၉:၀၀နာရီတွင် တပ်ရင်းမှူးထံသို့ ဗိုလ်ကျင်စံ၏စက်သတင်းဝင်လာလေသည်…သတင်းကား ကျုံတူးရောက်ပြီ..တစ်လောင်းတစ်လက်ရ..မိမိအကျအဆုံးမရှိ..ရှေ့သို့ချီတက်မည်။ဟူ၍…နံနက်၀၇:၃၀နာရီတွင် ဗိုလ်ကျင်စံစစ်ကြောင်းမှကြေးနန်းဝင်လာလေသည်…

သတင်းကား..

တပ်မဟာ၂ဌာနချုပ် ဖားရော့စခန်းနှင့် ဆေးရုံကို အလစ်အငိုက်ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ပြီးပါပြီ..KNUမှဒုအရခဗ ၁ ၊ တကက ၁၊တသ ၅၊ လက်နက်ငယ် ၇ လက်နှင့် ကျည်ဆံမျိုးစုံ ၅၀၀၀၊ လူနေတဲ ရှစ်လုံး၊ ဆန်ဆီဆားငပိရိက္ခာ ဂိုဒေါင်များသိမ်းဆည်းရမိပါသည်….ဟူ၍ပင်။ဗိုလ်ကျင်စံမှ ယင်းတိုက်ပွဲနှင့်ပတ်သက်၍ ပြန်လည်ရှင်းလင်းတင်ပြရာတွင်…

ယ-ရက်၊ နေ့ ၀၄:၀၀ နာရီတွင်ကျုံတူးရွာမြောက်ဘက်လျှိုကြားထဲရှိ တဲများကိုရှင်းလင်းရာ ရန်သူ့ပသစတစ်ဦးကို အရှင်ပစ်ခတ်ဖမ်းဆ်ီးရမိကြောင်း။ ယင်းသုံ့ပန်းထံမှ တပ်မဟာ(၂)ဆေးရုံအကြောင်းသတင်းစစ်ချက်ရယူကြောင်း၊ ထို့နောက်တစ်နေကုန်လျှိုထဲဆင်းအိပ်နေကြောင်း၊ ညမှောင်ရီဖြိုးအချိန်မှထ၍ မိမိစစ်သည်များအား ပတ်တ်ီးများစည်းစေကာ အသင့်ယူဆောင်လာသော မှင်နီများကိုပတ်တီးတွင်ဆွတ်၍လူနာယောင်ဆောင်ပြီး ဆေးရုံရှိရာသို့ဦးးတည်ချီတက်လာကြကြောင်း၊ ဆေးရုံရှိလျှင် ဌာနချုပ်ရှိမည်ဟူ၍ယူဆကာ ဌာနချုပ်ကိုအရင်သိမ်းရန်ပြင်ဆင်ကြောင်း၊ညတစ်ချိန်လုံး ဌာနချုပ်နားတွင်စောင့်ဆိုင်းနေပြီးမှ မိုးစရွာလာသောမိုးသောက်စတွင် ဝင်ရောက်ပစ်ခတ်သိမ်းပိုက်ပြီး စခန်းတစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ဖျက်ဆီးကာ ဌာနချုပ်သို့ပြန်လာကြောင်းတင်ပြသွားပါသည်။

ဗိုလ်ကျင်စံကား ပွဲဦးထွက်တိုက်ပွဲများကတည်းက လက်စွာခဲ့သူပေ။

ဌာနချုပ်ကျသည်ဆိုကတည်းက၊ ကရင်ငပွေးများကလည်း လက်တုံ့ပြန်ရန်ကြိုးစားသည်။ သို့သော်အရာမထင်…လျှင်မြန်သောဗိုလ်ကျင်စံကသူတို့ကို ပြန်လည်ချုံခိုသည်။တစ်ခါတစ်ရံ သူကိုယ်တိုင် အဖမ်းခံရယောင်ဆောင်ကာ စခန်းထဲမှစိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ထွက်လာသောငပွေးတို့ကို သွေးအေးအေးနှင့်သုတ်သင်တတ်သူ။သူကား တိုက်ပွဲတိုင်းတွင်ရက်စက်စွာ တိုက်ခိုက်တတ်သူ။တဖြည်းဖြည်း သူ့သတင်းကကျော်စောလာသည်။ သူသည် မြန်မာ့တပ်မတော်တွင်အသက်အငယ်ဆုံးသော ရာထူးအကြီးဆုံးကိုရရှိသူ၊ ရာထူးတိုးအမြန်ဆုံးသောအရာရှိတစ်ဦးဖြစ်လာသည်။ဗိုလ်ကျင်စံကားတိုက်ရေးခိုက်ရေးတွင် အလွန်ကြမ်းကြုတ်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။နောက်တော့ ရတခမှသံလွင်အရှေ့ခြမ်းသို့ပြောင်းသွားရသည်။သံလွင်အရှေ့ခြမ်းတွင်လည်းသူ၏တိုက်တိုင်းအောင်ကွန်မန်ဒိုတိုက်ပွဲများဖြင့်လက်စွမ်းပြခဲ့သည်။ရန်သူကိုတွေ့လျှင်အပြတ်တိုက်ခိုက်ကာ တစ်ယောက်မကျန်သုတ်သင်သည်။အမဲလိုက်မုဆိုးကဲ့သို့ သူ၏တပ်ဖွဲ့ဝင်များက မိမိသားကောင်ကိုခြေရာခံသည်။ ဝိုင်းပတ်ချေမှူန်းသည်။၁၉၇၄ခုနှစ်၊ သနက(၁)တွင်ဗိုလ်မှူးဘဝနှင့်တပ်ခွဲတစ်ခွဲကိုဦးဆောင်ကာ မိုင်းပျဉ်းမြောက်ဖက်ရှိ ငှက်ဥငှက်ကာဒေသသို့ ထိုးဖောက်သည်။သူ့တာဝန်ကား ရန်သူဗကပတပ်မဟာတစ်ခုမြောက်ဘက်မှဆင်းလာသည်ဟူသောသတင်းကိုထောက်လှမ်းအတည်ပြုရန်သာဖြစ်သည်။သူ့တပ်ခွဲနှင့်ရန်သူရှိသည်ဟူသော တောင်ကြောကိုရှင်းလင်းနေစဉ် သက်ကယ်တောကြီးထဲတွင်ရန်သူ့တပ်ကို ရုတ်တရက်တွေ့လိုက်သည်။ ရန်သူကား တပ်မဟာတစ်ခုလုံးနီးနီး။သူ့လက်အောက်မှအရာရှိများက မိမိတို့၏တာဝန်သည် ထောက်လှမ်းရေးတာဝန်သာဖြစ်၍ နေရာသိလျှင်ပြန်ကြရန်တင်ပြသည်။ သို့သော်ဗိုလ်ကျင်စံက လက်မခံ….“ငါ့ဘဝမှာရန်သူတွေ့လို့ မတိုက်ဘဲရှောင်ထွက်လာတာ တစ်ခါမှမရှိခဲ့ဖူးဘူး။ ငါဒီတစ်ခါအတွက်နဲ့ ငါ့နာမည်အပျက်မခံနိုင်ဘူး…တိုက်ကိုတိုက်မယ်…” ဟူ၍ပြန်ပြောကာ တိုက်ရန်ပြင်သည်။ညအချိန်ရုတ်တရက်ဝင်တိုက်သဖြင့်ဗကပတို့အထိနာကာ တပ်ပျက်သည်။ ရန်သူဗကပခေါင်းဆောင်ကိုအရှင်ဖမ်းမိသည်။မိမိတို့အင်အားနည်းမှန်းသိသဖြင့် ရန်သူက ဖိတိုက်သောအခါ ရန်သူဗကပခေါင်းဆောင်ထွက်ပြေးရန်ကြိုးပမ်းသဖြင့် ကွပ်မျက်ပစ်ရသည်။

အင်နှင့်အားနှင့်ဖိတက်လာသော လူလှိုင်းလုံးထိုးစစ်ကြောင့် ဗိုလ်ကျင်စံနှင့်အဖွဲ့ မိုးမလင်းခင် ခွာစစ်ဆင်လာရသည်။ထိုခွာစစ်ဆင်ရာတွင် ဗိုလ်ကျင်စံသည် သူကိုယ်တိုင် နောက်ဆုံးမှနေ၍ ဟန့်စစ်ဆင်ခဲ့သည်။ရန်သူ့ကျည်ဆံတစ်ချက်က သူ့ပေါင်ကိုမှန်သည်။ နောက်ထပ်အဆုတ်တွင် သူ့အားလက်နက်ကြီးကျည်တိုက်ရိုက်မှန်ကာ ဗိုလ်ကျင်စံမှာ နေရာတွင်ပင်ကျဆုံးခဲ့ရပါသည်။သူ၏အသက်မဲ့သောခန္ဓာကိုယ်ကို သူချစ်သောရဲဘော်များက ပါအောင်သယ်ဆုတ်ကာ မိုင်းပျဉ်းတွင်သင်္ဂြိုလ်ခဲ့ပါသည်။သီဟသူရဘွဲ့ရရှိခဲ့သည်ကိုပင်မသိနိင်ခဲ့…သူချစ်သောရဲဘော်များနှင့်အတူ သူ့အသက်ကိုစွန့်လွှတ်ရင်း အမိမြန်မာနိင်ငံအတွက် သူပေးဆပ်သွားခဲ့လေသည်။ဗိုလ်ကျင်စံကျဆုံးခြင်းနှင့်အတူ သံလွင်မြစ်အနောက်ခြမ်းမှ ရန်သူဗကပတို့၏အကြီးကျယ်ဆုံးသော ထိုးစစ်တစ်ခု လုံးဝဥဿုံ ကျဆုံးသွားရလေသည်။ဗိုလ်ကျင်စံကျဆုံးသွားခြင်းသည် မြန်မာ့တပ်မတော်အတွက်အားကိုးအားထားပြုရသောတပ်မှူးကောင်းတစ်ယောက်ဆုံးရှုံးရခြင်းပင်ဖြစ်ပေသည်။တစ်ဖက်မြှ့ပန်လည်စဉ်းစားရလျှင်ပြောက်ကျားစစ်တွင်ကျွမ်းကျင်ကာခေါင်းမာလှသောတပ်မှူးတစ်ဦးအား ပြောက်ကျားစစ်နှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ဗကပတို့၏လူလှိုင်းလုံးစစ်ဆင်ရေးတိုက်ပွဲများနှင့်တွေ့ကြုံစေသော အကြီးအကဲတို့၏ အမှားဟုဆိုရမည်လော…ကျွန်တော်မဆုံးဖြတ်တတ်။ကျွန်တော်သိသည်ကားဗိုလ်ကျင်စံ..ဟူသည် ရန်သူက သူ့အမည်ကြားရုံနှင့် ခပ်ဝေးဝေးကရှောင်ရသော၊ တပ်မဟာတစ်ခုကို တပ်ခွဲတစ်ခုတည်းနှင့်ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ကာ ရန်သူ့စစ်ဗျူဟာကို လုံးဝပျက်သုဉ်းသွားစေသော အစွမ်းရှိသည့် စစ်သည်တစ်ဦးသာဖြစ်ပါသည်။နှောင်းလူငယ်တို့ ဗိုလ်ကျင်စံကဲ့သို့သော အမိမြေအတွက်အသက်ပေးကာကွယ်ဝံ့သူများဖြစ်နိင်ကြပါစေ။

လေးစားလျက်(မင်းမော်)

အကြောင်းအရာများကိုထုတ်ယူရာတွင် အဘသောင်းဝေဦး၏”ရဲဝံံ့စွန့်စားတကယ့်ကွန်မန်ဒိုများ” စာအုပ်ကိုမှီငြမ်းပါသည်။လိုအပ်ချက်များရှိပါက လေ့လာသူ ကျနော်၏အပြစ်သာဖြစ်ပါကြောင်း…

Credit to ဗိုလ်မှူးကြီးသောင်းဝေ(ငြိမ်း)

Leave a Comment